Compound
Basje 5 Mei 1995: Wij zitten inmiddels iets van acht of
negen maanden in Jamaica. Een wonderbaarlijk feit. We hebben een huis in een
gevangenis van grote luxe, een auto met vier-wiel-aandrijving en veel
strandpret waarbij ik het liefst in een grote hangmat lig met bier en boeken.
Dat kan allemaal. De gevangenis was een kleine vergissing. Compounds, zoals ze
ze ook wel noemen, verlenen hun bestaansrecht en hun naar binnen gekeerde
geometrie aan de enorme angst voor armen en boeven. Die zijn er ook wel. In
grote getalen zelfs, maar ik vind arme mensen niet echt eng en de angst voor
boeven is veel bedwelmender dan de boeven zelf. De mensen die die angst
accepteren (er zijn er veel) zijn er dan ook de hele dag mee bezig, achter hun
eigen tralies. Om je dood te lachen. Basje 5th May, 1995: We have been in Jamaica
for 8 or 9 months now. A miracle of sorts. We have a house within a luxurious
prison, a car with 4-wheel drive and a lot of beach fun, where I like to lie in
a hammock with beer and books. All that is possible. The prison was a bit of a
mistake. Compounds as they call them, justify their existence and their
introverted centripetal geometry against the enormous fear of poor people and
criminals. They exist. In large numbers even. But I do not find poor people
very frightening and the fear of criminals is more intoxicating than the
criminals themselves. The people who accept their fear (and there are many) are
preoccupied with that fear throughout the day, behind the bars of their own
making. You die laughing